จากบทความของสื่อ Newsis เกาหลี ได้เล่าถึงบทสัมภาษณ์เชิงลึกของผู้กำกับอีชางดงเกี่ยวกับผลงาน Possible Love มีเนื้อหาที่น่าสนใจมากค่ะ ยาวนิด แต่ขยายมุมมองผู้ชมไปอีกเยอะ ลึกซึ้งกว่าที่ผู้เขียนเคยรีวิวไป เลยอยากอถอดความมาแชร์ให้อ่านกันค่ะ แต่หากมีจุดใดผิดพลาดคลาดเคลื่อน ก็ขออภัยไว้ล่วงหน้านะคะ
ผลงาน Possible Love คือการรับข้อเท็จจริงที่ว่า การรับรู้และทำความเข้าใจเรื่องราวความเป็นไปของมนุษย์และโลกนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย ดังนั้น งานชิ้นนี้จึงจะไม่มีการประเมินตัดสินหรือชี้ชัดจำกัดความใดๆ ความไม่ชี้ชัดที่มีอยู่ตลอด 164 นาทีของหนังจึงให้ความตึงเครียด อึดอัดไม่สบายใจ เพราะนั่นคือความตั้งใจที่จะพูดเฉพาะสิ่งที่สามารถพูดได้เท่านั้น และจะไม่พูดในสิ่งที่ไม่สามารถพูดได้ และมองว่าเรื่องที่ยากซับซ้อนก็ควรปล่อยออกมาในลักษณะที่ซับซ้อนด้วยเพื่อพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้ นี่คือทัศนคติและจรรยาบรรณของผู้กำกับอีชางดง ด้วยสิ่งนี้ ทำให้เกิดความกล้าท้าทายเผชิญสิ่งใหม่ที่คาดเดาไม่ได้ แทนที่จะจมอยู่กับแบบเดิมๆ ท่ามกลางโลกแห่งความทุกข์ยากนั้น เขาจึงตั้งคำถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ‘เป็นไปได้ไหมที่เราจะรักกัน?’
Possible Love ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวของโฮซอก (ซอลคยองกู) พนักงานที่ถูกเลิกจ้าง และภรรยาของเขา มีอ๊ก (จอนโดยอน) ที่ได้มาพบกับเยจี (โจยอจอง) ผู้กำกับหนังสารคดี และสามีของเธอ ซังอู (โจอินซอง) เป็นภาพยนตร์ที่ผสมผสานศาสตร์หลายแขนงเข้าด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ และศาสตร์การเรียนรู้ ที่สุดแล้วก็คือการศึกษาภาพยนตร์ในเชิงศาสตร์ที่ควบคู่ไปกับการสำรวจมิติของจริยธรรม ศีลธรรม และความรับผิดชอบต่อสังคม โดยผ่านการติดตามสี่ตัวละครที่เป็นสองคู่สามีภรรยา หนังเรื่องนี้ได้สำรวจมิติอันหลากหลาย ตั้งแต่เรื่องของทุน แรงงาน และชนชั้น การเติบโต การจ้างงาน และการกระจายผลประโยชน์ ไปจนถึงความปรารถนา ความเจ็บปวด และความเข้าใจ ความเห็นอกเห็นใจ ความรัก และอิสรภาพ/เสรีภาพ ตลอดจนบทบาท แก่นแท้ และขีดจำกัดของศิลปะ จะไม่มีการตัดสินคุณค่าใดๆในคีย์เวิร์ดเหล่านี้ ไม่มีความดีหรือความชั่ว ไม่มีความชอบหรือไม่ชอบ และไม่มีข้อสรุปตายตัว หนังเรื่องนี้ได้พยายามระดมทุกสิ่งที่มีเพื่อทำความเข้าใจมนุษย์ที่มีความเฉพาะตัว แต่ก็มีความซ้ำซากจำเจในตัวที่เห็นจนชินตา แม้แต่เรื่องราวชีวิตที่มีโมเมนต์พิเศษก็ตาม เลยดูเป็นการต้องใช้ความพยายามสุดกำลังอย่างเชื่อมั่นว่า นี่คือสิ่งที่ต้องทำให้ได้
เมื่อไม่นานมานี้ นักข่าวของบทความนี้ได้พบกับผู้กำกับอีชางดง เพื่อสัมภาษณ์ถึง Possible Love ผู้กำกับอีใช้เวลาค่อยๆเล่า แต่ละเอียดมาก มากจนเชื่อได้ว่าไม่มีบทพูดใดหรือฉากใดถูกสร้างขึ้นโดยไม่ตั้งใจ เนื่องจากมีผู้ชมจำนวนมากที่ให้การสนับสนุนหนังเรื่องนี้และอยากจะพูดคุยถึง บทความนี้จึงพยายามเก็บทุกคำสัมภาษณ์ของผู้กำกับอีไว้โดยมีการตัดต่อให้น้อยที่สุด ด้วยความหวังว่าผู้ชมจะได้รับมุมมองต่อหนังและโลกที่เขาถ่ายทอดมาอย่างกว้างขึ้นอีก อาจเรียกว่าบทสัมภาษณ์นี้เป็นโน้ตกำกับส่วนตัวของผู้กำกับอีชางดงสำหรับเรื่อง Possible Love เลยก็ว่าได้
แรงงาน ทุน ความรัก
แรงงานถูกเลิกจ้างที่ผมจั่วเรื่องไว้ ไม่ได้จะเจาะจงไปที่บริษัทใดบริษัทหนึ่ง มันไม่ใช่ปัญหาเฉพาะของบริษัทใดบริษัทหนึ่ง การได้เห็นกระบวนการเลิกจ้างครั้งใหญ่ การประท้วง และการปราบปรามอย่างรุนแรง ทำให้ผมมองเห็นความเป็นปัญหาสำคัญ ดังที่เห็นในกระบวนการปราบปรามอย่างรุนแรง เป็นเรื่องน่าตกใจ แต่ที่น่าตระหนกยิ่งกว่าคือคุณค่าของแรงงานและสิทธิของคนงานจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ถูกเพิกเฉย แล้วก็หมดความสำคัญไป มันหมายความว่าสิ่งนี้จะกลายเป็นเรื่องปกติในสังคมของเรา ดูเหมือนว่าสาธารณชนในเวลานั้นก็มองแบบนั้นด้วย นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำการปราบปรามที่โหดร้ายเช่นนั้น ผมเองมีหลักการส่วนตัวในการเลือกตัดสินใจทำหนัง ประการแรก มันต้องมีความหมายกับผม ประการที่สอง มันต้องมีความหมายสำหรับผู้คนที่อาศัยอยู่ร่วมยุคกับผม และประการที่สาม ผมต้องมั่นใจว่าหนังเรื่องนั้นมีความหมายในตัวมันเองด้วย ถ้าตามนี้ ผมก็คิดว่าหัวข้อปัญหานี้มีความหมายมากพอละที่จะสร้างเป็นหนังได้ เพราะชีวิตพวกเรากำลังจะเปลี่ยนแปลงอย่างมาก คนงานถูกเลิกจ้างจะกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาของทุนและแรงงาน และผมยังเชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงในคุณค่าแรงงานจะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากความหมายของ ‘แรงงาน’ เปลี่ยนแปลงไป ความสัมพันธ์ทั้งหมดในสังคมก็จะไม่เปลี่ยนตามไปด้วยหรอกหรือ? ความสัมพันธ์เหล่านั้นมีแนวโน้มที่จะพังสลายลง แต่ผมว่า ‘ความรัก’ นี่แหละคือสิ่งที่จะช่วยเชื่อมโยงและฟื้นฟูความสัมพันธ์เหล่านั้นขึ้นมาใหม่ได้ แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้นก็ตาม เมื่อมีคนพูดถึงสิ่งที่เยจีพูดว่า ‘ฉันกำลังพยายามรักคนเหล่านี้’ เราไม่รู้ชัดว่ารักได้มากแค่ไหน แต่ความรักนั้นสามารถฟื้นฟูความสัมพันธ์และเปิดทางให้เกิดการสื่อสารได้ ในกรณีนั้น แรงงานกับความรักจึงไม่ใช่สิ่งที่แยกออกจากกัน เนื่องจากปัญหาแรงงานเป็นปัญหาพื้นฐานที่สุดของมนุษย์ ผมจึงคิดว่าในท้ายที่สุดแล้วมันจะกลายเป็นเรื่องของความรัก
ดวงจันทร์
ผมอยากให้ดวงจันทร์ดูเป็นเรื่องธรรมดา แต่ก็ปลุกความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาได้ แทนที่จะแฝงความหมายเฉพาะเจาะจงใดเอาไว้ในดวงจันทร์ ผมอยากให้ผู้ชมได้สัมผัสความรู้สึกนั้นด้วยตัวเอง โฮซอกพามีอ๊กหนีไปชมจันทร์ที่วอลมีโด แล้วพูดว่า ‘รู้ไหมว่าผมรู้สึกยังไง? มันก็เหมือนดวงจันทร์ดวงนั้นแหละ’ มันเป็นคำพูดที่ดูไร้เดียงสา แต่เธอมองว่าเป็นการแสดงออกถึงหัวใจบริสุทธิ์ มีอ๊กแต่งงานกับโฮซอกเพราะประโยคนั้นเลย อย่างไรก็ตาม ตลอดชีวิตการแต่งงานของทั้งคู่ พวกเขาเคยเงยหน้ามองดวงจันทร์นั้นสักครั้งไหมนะ? คงไม่ มีเพียงตอนที่พวกเขาผ่านพ้นเรื่องราวทั้งหมดนั่นแล้วกลับมาบ้านนั่งที่เฉลียงเท่านั้น พวกเขาจึงกลับมามองเห็นดวงจันทร์อีกครั้ง ‘ดวงจันทร์ยังคงอยู่ที่เดิม มันอยู่ที่วอลมิโด และมันอยู่ในคืนนี้’ ดวงจันทร์ดวงนั้นมีอยู่เหมือนกันกับทั้งโฮซอกมีอ๊ก และกับคู่รักมั่งมีเจ้าของบ้านพักตากอากาศ
การที่คนเราจะรู้ว่ามีดวงจันทร์อยู่ตรงนั้นก็ต่อเมื่อเงยหน้ามองมันเท่านั้น ส่วนความรู้สึกต่อดวงจันทร์นั้นขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล เช่นเดียวกับผู้ชมที่ดูหนังเรื่องนี้ ทุกคนน่าจะมีความทรงจำเกี่ยวกับดวงจันทร์อย่างน้อยสักหนึ่ง ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่ มันก็เป็นทั้งดวงจันทร์ของทุกคน และเป็นของใครของมัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับพวกแรงงานหรือพวกทุนนิยม ดวงจันทร์ก็ยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง
8 ปี, 19 ปี, 24 ปี
เป็นงานที่สมบูรณ์ขึ้นไหม … บางทีผู้คนอาจจะพูดแบบนั้นเพราะมันถูกทำขึ้นตอนที่ผมอายุมากขึ้นแล้ว การทำหนังในอายุมากเท่านี้ ผมจึงรู้สึกว่าตัวเองก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ความปรารถนาที่จะเล่าเรื่อง ตั้งคำถามกับผู้ชม และส่งสารแก่นสาระบางอย่างผ่านหนังยังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่ทัศนคติของผมที่มีต่อการทำหนัง หรือจะเรียกว่าอะไรก็ตามแต่ ได้เปลี่ยนไปบ้างเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความสัมพันธ์ของผมกับเหล่านักแสดงได้เปลี่ยนไป ผมทำงานกับจอนโดยอนเมื่อ 19 ปีก่อน และกับซอลคยองกูเมื่อ 24 ปีก่อน ตอนนั้นมันหนักหนาสำหรับพวกเขา และกับผมด้วยเช่นกัน พวกเราไม่ได้มีเวลาหายใจหายคอ เราไม่อยากมีอะไรพลาด อยากให้สำเร็จลุล่วง ด้วยวัยตอนนั้น การโต้แย้งถกเถียงจึงมักดุเดือด ผลที่ตามมาคืออการทำงานที่ยากลำบากสาหัสเลย อย่างไรก็ตาม ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา เราเจอกันบ่อยๆในชีวิตประจำวัน ไม่ใช่แค่ในฐานะผู้กำกับกับนักแสดงเท่านั้น แต่เรากลับสนิทสนมเป็นส่วนตัวมาก ดังนั้น แม้ว่าเราจะกลับมาพบกันอีกครั้ง ผมก็ไม่ได้ฟิลจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้แบบเดิมอีกแล้ว คงพูดได้ว่าเพราะพวกเรายอมรับในกันและกันแล้ว การทำงานกับผมไม่ได้ยากสำหรับพวกเขาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว และผมเองก็เข้าใจพวกเขา อาจเรียกสิ่งนี้ว่าการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญเลยก็ได้”
ซอลคยองกู และจอนโดยอน
ซอลคยองกูและจอนโดยอนถูกวางตัวไว้แต่แรกเลยสำหรับบทโฮซอกและมีอ๊ก คิดมาตั้งแต่ตอนเริ่มเขียนบทเมื่อ 10 ปีที่แล้ว แน่นอนว่าเป็นเพราะผมไว้ใจพวกเขาทั้งคู่ เหนืออื่นใด สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการให้พวกเขาถ่ายทอดชีวิตของคู่ของคนตกงานได้ตรงตามบท ผมอาจไม่ได้พอใจแค่การแสดงที่ดี แต่เรื่องราวและชีวิตของพวกเขาต้องได้ความสมจริง มากพอที่จะปรากฏเป็นสารคดี ดูเหมือนสารคดีจริงๆเรื่องหนึ่ง ซอลคยองกูและจอนโดยอนเป็นเพียงสองคนที่ผมเชื่อมั่นว่าจะสามารถแสดงแบบนั้นได้อย่างไร้ที่ติ
มีอ๊ก
เธอไม่ใช่คนพิเศษอะไร ถึงแม้เธอจะไม่เป็นภรรยาหรือคนในครอบครัวของคนงานที่ถูกเลิกจ้าง ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็คงเป็นแบบนั้นได้ มีอ๊กต้องอดทนกับสารพัดความยากลำบากหลังแต่งงานกับโฮซอก ในเมื่อสามีเธอคือลักษณะของชายเป็นใหญ่แบบเกาหลี เธอจึงอาจไม่ใช่คนกล้าหาญเด็ดเดี่ยวอะไรนัก แต่เพราะความเป็นคนแบบเธอแหละที่ทำให้ได้เป็นตัวเอกของหนังเรื่องนี้ ซึ่งภายหลังเธอได้พบกับชายคนหนึ่งชื่อซังอู ที่ทำให้หัวใจของเธอเริ่มหวั่นไหว อย่างไรก็ตาม หลังการไปเที่ยววิลล่าของซังอู เธอก็รู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าซังอูคือตัวการของพลังที่มองไม่เห็น ซึ่งเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปอย่างสิ้นเชิง และพรากทุกสิ่งไปจากเธอ มีอ๊กต่อต้านซังอูด้วยร่างกายของเธอเอง เธอกำลังแสดงให้เห็นว่า แม้เขาอาจจะพรากทุกสิ่งไปจากเธอได้ แต่เขาก็ไม่อาจครอบครองร่างกายของเธอได้ ใช่ว่าทุกคนจะสามารถมีอิสรภาพเช่นนั้นได้ นั่นคือเหตุผลที่เธอสามารถก้าวขึ้นมาเป็นตัวเอกของหนังเรื่องนี้ได้ ผมเคยคิดแบบนี้ในงานหนังเรื่องก่อนๆ ของผม และโดยพื้นฐานแล้ว ตัวเอกของเรื่องราว ผู้ที่ใช้ชีวิตอยู่ในยุคนี้นั้นไร้ซึ่งอำนาจ จึงเป็นคนที่ต่อสู้เพื่อพิสูจน์ความหมายของการมีชีวิตอยู่ แม้ว่าจะไร้ซึ่งอำนาจและจนตรอกก็ตาม และเรื่องราวแบบนั้นคือเรื่องเล่าแห่งยุคสมัยของเรา และเป็นเรื่องราวที่มีความหมาย
มีอ๊กและซังอู
อาจมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างมีอ๊กและซังอูที่คล้ายกับความรัก ควรเรียกว่าความโรแมนติกดีไหม? เรื่องของความโรแมนติกไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ผมเชื่อว่าเรื่องนี้จริงอย่างยิ่งสำหรับผู้หญิง ในฐานะผู้ชาย ผมกระอักระอ่วนอยู่บ้างที่จะพูดแบบนี้ แต่ความโรแมนติกอาจเป็นสิ่งที่ตีกรอบผู้หญิงให้อยู่ในกรอบ กับคำกล่าวที่ว่า ‘เจ้าชายขี่ม้าขาว’ ซึ่งในเรื่องนี้ ซังอูขับรถสีขาวแทนม้าขาว ภาพฝันที่ว่าจะมีใครสักคนเข้ามาช่วยชีวิตผู้หญิงนั้น ทำให้ผู้หญิงตกอยู่ในสถานะที่เป็นฝ่ายยอมจำนน ซังอูทำหัวใจมีอ๊กหวั่นไหวโดยไม่จำเป็น ทำเหมือนจะไม่ได้มีจุดประสงค์อะไรเป็นพิเศษ มีอ๊กคงจะต้องรู้สึกสงสัยแน่ๆที่เขาบอกว่าชอบเวลาที่ได้อยู่กับเธอ อาจด้วยเจตนาหรือพูดโดยไม่ตั้งใจก็ได้ ซังอูเป็นคนที่เชื่อว่าความหล่อและความเท่ของตัวเองนั้นคือพลังอำนาจอย่างหนึ่ง นั่นแหละคือเนื้อแท้ของเขา การทำให้ทุกคนชอบเขา ก็คล้ายกับลักษณะธรรมชาติของทุน ทุนไม่ได้เคลื่อนขยับขยายไปไหนเฉยๆเองโดยไม่มีแรงจูงใจที่จับต้องได้ให้รีบคว้า อย่างเช่นกำไร มีอ๊กคงไม่เคยเจอผู้ชายแบบนี้มาก่อนในชีวิต การที่มีผู้ชายแบบนี้มาอยู่ข้างๆ แม้แต่แค่มองยังเป็นเรื่องต้องห้ามเลย ในสถานการณ์เช่นนี้ การมีตัวตนอยู่ของผู้ชายคนนี้ได้สั่นคลอนจิตใจของมีอ๊กไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม นี่มันเป็นปัญหาเกี่ยวกับการดำรงอยู่ที่เป็นปรัชญาชีวิตเลยไม่ใช่หรือ? แต่หากนี่คือความรัก มันก็จะตามมาด้วยอารมณ์ของความรัก ทว่าผู้หญิงคนนี้กลับต่อต้านและปฏิเสธความโรแมนติกนั้น ซึ่งนั่นคือปัญหาใหญ่
โฮซอกและมีอ๊ก
คู่นี้ต้องรักกันแน่ๆ พวกเขาพบกันเมื่อเยาว์วัย และอย่างที่แสดงในหนัง แม้จะไม่ชัดเจนว่าพวกเขาคบหาดูใจกันจริงๆ หรือไม่ แต่พวกเขาก็ฟันฝ่าความยากลำบากมาด้วยกัน ณ มุมหนึ่งของลานบ้าน มีม้านั่งไม้รูปทรงแปลก ตั้งอยู่ราวกับเป็นเครื่องยืนยันความล้มเหลวของโฮซอก แต่ในที่สุด พวกเขาก็ยืนหยัดที่จะอยู่เคียงข้างกัน บางทีนี่อาจเป็นการยืนยันและยอมรับว่าต่างคนต่างมีคุณค่าในการมีอยู่ของกันและกัน เป็นเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของพวกเขา นั่นเองก็เป็นการยืนยันความรักเช่นกัน เป็นความรักที่เป็นไปได้อย่างแน่นอน
เยจี
เยจีพยายามที่จะบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองในฐานะผู้กำกับสารคดี แม้จะต้องใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายที่ร่ำรวยขนาดนั้น เธอเป็นผู้หญิงที่ขยันขันแข็ง ที่บังเอิญได้แต่งกับเศรษฐี ไม่ว่าเธอจะอยากหรือไม่ก็ตาม สุดท้ายเธอก็ต้องตกอยู่ในความสัมพันธ์ชีวิตคู่ที่ไม่สมดุลกันเพราะเงินนั่นแหละ ความสัมพันธ์เช่นนี้ก่อปัญหาได้โดยธรรมชาติอยู่แล้ว ภายใต้สถานการณ์นี้ เธอจึงดิ้นรนสุดกำลังเพื่อให้ตัวเองยืนหยัดได้ มีตัวตน มีพื้นที่ที่จะทำบางอย่างเพื่อปกป้องตัวเอง นั่นคือสารคดีของเธอ และในการทำเช่นนั้น เยจีก็ถูกดึงดูดเข้าหาแรงปรารถนาของกล้องอย่างอาจเลี่ยงไม่ได้ นั่นแหละคือธรรมชาติของกล้อง ที่มักจะชักนำให้คนเราไล่ตามสิ่งที่ดราม่ากว่าและเจ็บปวดกว่า ตอนนี้เธอจึงหนีไม่พ้นที่จะต้องเผชิญกับความขัดแย้งอันไม่รู้จบ ผมคิดว่า โจยอจองเหมาะกับบทบาทนี้มาก เพราะในชีวิตจริง เธอเป็นคนที่จริงใจ สดใส และมีความทะเยอทะยาน
รุ่งอรุณนั้น กล้องของเยจี
นี่คือฉากสำคัญยิ่งของหนังเรื่องนี้ ผมคิดว่ามันจะทรงพลังมากหากนำไปใช้เป็นภาพโปสเตอร์ เพราะมันเชื่อมโยงกับประเด็นสำคัญที่ภาพยนตร์ต้องการสื่อ นั่นคือ ‘เราจะมองความทุกข์ทรมานของผู้อื่นอย่างไร’ นั่นคือเหตุผลที่ทำให้ฉากนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง ต่อให้ไม่ใช่เรื่องการถูกเลิกจ้าง ไม่ใช่สังคมเกาหลี ความทุกข์ของผู้อื่นก็มีอยู่ทุกหนทุกแห่งและไม่เคยหมดไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของชนกลุ่มน้อย ผู้ลี้ภัย เหยื่อสงคราม และอีกมากมาย หากเป็นเช่นนั้น วิธีการที่เรามองความทุกข์ของผู้อื่นจะไม่ใช่เรื่องสำคัญอย่างแท้จริงหรือ ฉากนี้อาจให้ความรู้สึกโหดร้ายมาก แต่ก็ทำให้สัมผัสได้ถึงน้ำหนักทางจริยธรรมบางอย่างที่แบกรับอยู่ด้วย
ความรักของเยจี
ในฐานะผู้กำกับสารคดี เยจีบอกว่าเธอรักชีวิตของผู้คนที่อยู่หน้ากล้องของเธอ เธอพูดถึงสิ่งนี้ราวกับว่ามันเป็นคำปฏิญาณส่วนตัวหรือความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้า คำพูดนั้นยังเผยให้เห็นถึงตัวตนของเยจีอีกด้วย ซึ่งสิ่งนี้ไม่ได้เป็นแค่กับผู้กำกับสารคดี แต่ยังรวมถึงผู้กำกับหนังอย่างตัวผมเอง ผู้สร้างสรรค์เรื่องเล่าที่ถ่ายทอดเรื่องราวของผู้อื่น ไม่ว่าความรักเช่นนั้นจะเป็นไปได้จริงหรือไม่ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง สิ่งสำคัญคือการพยายามที่จะรัก
ซังอู
ซังอู คือพลังที่มองไม่เห็นซึ่งครอบงำความสัมพันธ์ในชีวิตคู่ระหว่างเขากับเยจี และยิ่งไปกว่านั้น ยังครอบงำไปถึงชีวิตของคู่สามีภรรยาโฮซอกและมีอ๊กอีกด้วย เขาคือตัวการหลักของการเลิกจ้างครั้งใหญ่ และเป็นผู้ควบคุมเงินทุนก้อนนั้น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าซังอูแสร้งทำเป็นคนดี เขาเป็นคนดีจริงๆ เพียงแต่เขาไม่รู้ว่า ‘การเป็นคนดี’ นั้นหมายความว่าอย่างไร เขาใจดี อ่อนโยน เล่าเรื่องตลกเก่ง และเก่งไปเสียทุกอย่าง ย่างเนื้อเก่ง และเป่าคลาริเน็ตได้ไพเราะ จากหนังแล้วจะไม่สงสัยบ้างไหมว่าปู่ของซังอูอาจเป็นตำรวจในช่วงยุคอาณานิคมของญี่ปุ่นหรือเปล่า ซังอูเป็นทายาทของกลุ่มทุนดั้งเดิมในเกาหลี แต่เขากลับเลือกที่จะบริหารจัดการเงินด้วยตัวเองแทนที่จะรอรับมรดกเพียงอย่างเดียว นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เขามีการทบทวนตัวเองในแบบฉบับของเขา และเป็นเหตุผลที่เขาแต่งงานกับผู้หญิงอย่างเยจี เขาเคยบอกว่าอยากเปิดโรงเรียนเทควันโดในอเมริกา และจะแต่งงานกับเยจีแม้ว่าจะต้องตัดขาดกับครอบครัวก็ตาม เขาเป็นคนไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ใจ การเช็ดหัวเข่าเปื้อนๆให้มีอ๊กเป็นการกระทำที่มาจากใจอันบริสุทธิ์ แน่นอนว่าการกระทำนั้นอาจทำให้มีอ๊กสับสน ซังอูเป็นคนที่พยายามใช้ชีวิตอย่างบริสุทธิ์ใจ ยิ่งไปกว่านั้น เพราะเขามีเงินมหาศาล การมีตัวตนอยู่ของเขาจึงกลายเป็นปัญหา มันกลายเป็นปัญหาของยุคสมัยเรา ไม่มีใครเหมาะกับบทมนุษย์สมบูรณ์ในทุกด้านแบบนี้เท่ากับโจอินซองอีกแล้ว
สายตาการมอง
ความจริงสุดๆที่ว่าเมื่อผู้กำกับสารคดีถือกล้องอยู่ในมือนั้น ตัวมันเองก็กลายเป็น ‘สายตา’ แล้ว สิ่งสำคัญคือการแสดงให้เห็นว่าใครกำลังถ่ายทำใคร หรือใครกำลังจ้องมองใครอยู่ อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ดูหนังเรื่องนี้ ผมอยากให้ผู้ชมได้เห็นสายตาของชอลไปพร้อมๆกับสายตาของกล้องที่เยจีถืออยู่ ชอลกำลังเฝ้ามองเหล่าผู้ใหญ่ เราไม่อาจรู้ได้เลยว่าชอลรู้อะไรหรือไม่รู้อะไรบ้าง มันมีความรู้สึกบางอย่างที่อยู่เหนือพ้นไปจากความเข้าใจปกติ การเผยให้เห็นสายตาของชอลตั้งแต่เริ่มต้นเรื่อง ก็เพื่ออยากให้ผู้ชมรู้สึกว่านี่คือหนังที่ว่าด้วยเรื่องของ ‘สายตา’ ผมอยากให้พวกเขารู้สึกว่าสายตาของชอลนั้น ก็อาจเป็นสายตาของตัวผู้ชมเองได้เช่นกัน หนังก็เป็นเช่นนี้แหละ มันคือการมองเห็นบางสิ่งผ่านดวงตาของคนอื่น ดังนั้น ในหนังเรื่องนี้ที่อยากให้ผู้ชมได้สัมผัส ประการแรกเลยคือสายตาของเยจี ผู้กำกับสารคดีที่ถือกล้อง และในขณะเดียวกัน ก็ยังมีสายตาของผู้ชมเองด้วย และผมอยากให้ผู้ชมรู้สึกว่าสายตาทั้งสองนี้เชื่อมโยงถึงกัน
